آزمون تخصصی استاندارد 43: درآمدهای قرارداد با مشتری

استاندارد 43 – سؤالات چهارگزینه‌ای مفهومی و تحلیلی درباره درآمد عملیاتی حاصل از قرارداد با مشتریان

1. در استاندارد حسابداری 43، برای تشخیص اینکه یک قرارداد با مشتری به حساب آورده می‌شود، کدام یک از شرایط زیر باید همزمان تحقق یابد؟

الف. طرفین قرارداد متعهد شده باشند، حقوق و تعهدات مشخص و شرایط پرداخت معلوم باشد، محتوای تجاری داشته باشد و وصول مابه‌ازا محتمل باشد.

ب. قرارداد به صورت کتبی باشد و مبلغ قیمت معامله ثابت تعیین شده باشد.

ج. قرارداد شفاهی باشد ولی مشتری قصد پرداخت را نشان داده باشد.

د. قرارداد به صورت کتبی یا شفاهی باشد اما امکان فسخ آن توسط هر طرف بدون خسارت وجود داشته باشد.

2. در شرایطی که چند قرارداد با یک مشتری همزمان یا نزدیک به هم منعقد شده و دارای ویژگی‌های مشابه باشند، استاندارد 43 چه توصیه‌ای در خصوص حسابداری آنها دارد؟

الف. هر قرارداد باید جداگانه حساب شود حتی اگر مرتبط باشند.

ب. قراردادها باید ترکیب شوند و به عنوان یک قرارداد واحد در نظر گرفته شوند اگر قراردادها با یک هدف تجاری واحد مذاکره شده باشند یا تعهدات عملکردی مشترک داشته باشند.

ج. فقط زمانی قراردادها ترکیب می‌شوند که مبلغ معامله یکی از قراردادها به عملکرد قرارداد دیگر وابسته باشد.

د. قراردادها فقط زمانی ترکیب می‌شوند که به صورت کتبی با یکدیگر مرتبط باشند.

3. تعهد عملکردی در قرارداد با مشتری چه زمانی شناسایی می‌شود؟

الف. زمانی که تعهد به صورت کامل انجام شود و کالا یا خدمت به مشتری منتقل شود.

ب. زمانی که دارایی تحت کنترل مشتری قرار گیرد، چه در طول زمان باشد چه در نقطه‌ای از زمان.

ج. زمانی که مابه‌ازا به طور کامل دریافت شود.

د. زمانی که قرارداد به صورت کتبی منعقد شده باشد.

4. در تعیین اینکه تعهد عملکردی در طول زمان ایفا شده یا در نقطه‌ای از زمان، کدام معیار زیر بر اساس استاندارد 43 صحیح است؟

الف. اگر مشتری منافع ایجادشده از عملکرد واحد تجاری را همزمان دریافت و مصرف کند یا دارایی ایجاد شده توسط واحد تجاری را در طول زمان کنترل کند، تعهد در طول زمان ایفا شده است.

ب. تعهد در طول زمان فقط زمانی ایفا می‌شود که قرارداد بیش از یک سال باشد.

ج. تعهدات عملکردی همیشه در نقطه‌ای از زمان ایفا می‌شوند مگر قرارداد‌های خدماتی.

د. تعهد عملکردی در طول زمان ایفا شده اگر مابه‌ازا به صورت نقدی پرداخت شود.

5. هنگام برآورد مابه‌ازای متغیر در قرارداد، کدام یک از روش‌های زیر توسط استاندارد توصیه شده است؟

الف. استفاده از روش ارزش مورد انتظار یا محتمل‌ترین مبلغ، بسته به اینکه کدام روش بهتر مبلغ مابه‌ازا را پیش‌بینی می‌کند.

ب. فقط روش محتمل‌ترین مبلغ، چون دقیق‌تر است.

ج. فقط روش ارزش مورد انتظار، چون جامع‌تر است.

د. استفاده از میانگین ساده مبالغ احتمالی بدون وزنیابی.

6. در چه شرایطی برآورد مابه‌ازای متغیر باید محدود شود و فقط تا میزانی که احتمال برگشت عمده درآمد عملیاتی کمتر باشد، به حساب آورده شود؟

الف. وقتی عدم اطمینان زیاد بوده و احتمال برگشت درآمد بالا باشد، یا تجربه واحد تجاری محدود باشد.

ب. وقتی مبلغ مابه‌ازا ثابت و قطعی است.

ج. وقتی قرارداد کوتاه‌مدت باشد.

د. وقتی مشتری پیش‌پرداخت انجام داده باشد.

7. هنگام وجود جزء تأمین مالی بااهمیت در قرارداد، استاندارد 43 چه رویکردی برای تعدیل مبلغ مابه‌ازا پیشنهاد می‌کند؟

الف. تعدیل مبلغ مابه‌ازا به مبلغی که اگر مشتری وجه نقد پرداخت می‌کرد، باید پرداخت می‌کرد (قیمت فروش نقدی).

ب. تعدیل مبلغ مابه‌ازا به مبلغ قرارداد بدون در نظر گرفتن ارزش زمانی پول.

ج. عدم تعدیل مبلغ مابه‌ازا مگر اینکه قرارداد طولانی‌مدت باشد.

د. تعدیل مبلغ مابه‌ازا فقط زمانی که قرارداد بیش از یک سال باشد.

8. برای تخصیص قیمت معامله به تعهدات عملکردی، بهترین روش پیشنهادی استاندارد 43 چیست؟

الف. تخصیص بر مبنای قیمت فروش مستقل نسبی کالاها یا خدمات متمایز.

ب. تخصیص مساوی قیمت معامله به تمام تعهدات عملکردی.

ج. تخصیص قیمت معامله به تعهدات با توجه به اهمیت آنها به نظر مدیریت.

د. تخصیص قیمت معامله فقط به تعهدات ایفاشده.

9. در صورت تعدیل قرارداد که به عنوان قرارداد جداگانه محسوب نشود، نحوه حسابداری تعدیل قرارداد چگونه است؟

الف. گویی بخشی از قرارداد موجود است و اثر تعدیل به عنوان تعدیل درآمد عملیاتی شناسایی می‌شود.

ب. تعدیل قرارداد باید به عنوان قرارداد جدید به حساب آید.

ج. تعدیل قرارداد باید به صورت هزینه در دوره تعدیل ثبت شود.

د. تعدیل قرارداد باید صرفاً به عنوان تعهد آتی شناخته شود.

10. در خصوص مخارج دستیابی به قرارداد، استاندارد 43 چه رویکردی دارد؟

الف. مخارج مختص دستیابی به قرارداد که انتظار بازیافت آنها وجود دارد، به عنوان دارایی شناسایی می‌شود و استهلاک می‌شود.

ب. تمام مخارج دستیابی به قرارداد باید به هزینه دوره شناسایی شود.

ج. مخارج دستیابی به قرارداد همیشه به عنوان هزینه در دوره وقوع ثبت می‌شود مگر قرارداد تکمیل شده باشد.

د. مخارج دستیابی به قرارداد فقط در صورت قرارداد بیش از یک سال به عنوان دارایی شناسایی می‌شود.

پاسخ تشریحی سؤالات

1. گزینه الف صحیح است. استاندارد 43 برای شناخت قرارداد، پنج شرط اصلی را تعیین کرده است که همزمان باید تحقق یابند: تعهد طرفین، تشخیص حقوق و تعهدات، وجود شرایط پرداخت مشخص، محتوای تجاری قرارداد و احتمال وصول مابه‌ازا. گزینه‌های دیگر ناقص یا نادرست هستند.

2. گزینه ب درست است. استاندارد در بند 17 تاکید دارد که در صورت تحقق معیارهایی مثل هدف تجاری واحد یا وابستگی عملکرد قراردادها، باید قراردادها ترکیب شوند. گزینه الف نادرست است چون ترکیب توصیه شده، گزینه ج و د نیز محدودتر و ناقص هستند.

3. گزینه ب صحیح است. تعهد عملکردی زمانی شناسایی می‌شود که دارایی به مشتری منتقل شود و کنترل دارایی به مشتری برسد، چه در طول زمان و چه در نقطه‌ای از زمان. گزینه الف نادرست است چون ممکن است انتقال کنترل در طول زمان باشد. گزینه ج و د مربوط به شرایط ناقص یا اشتباه هستند.

4. گزینه الف درست است. معیارهای تشخیص ایفای تعهد در طول زمان شامل دریافت و مصرف همزمان منافع توسط مشتری یا کنترل دارایی ایجاد شده می‌باشد. گزینه‌های دیگر یا محدود یا نادرست هستند.

5. گزینه الف صحیح است. استاندارد دو روش برآورد مابه‌ازای متغیر را معرفی می‌کند: ارزش مورد انتظار و محتمل‌ترین مبلغ، بسته به شرایط قرارداد و بهتر بودن روش در پیش‌بینی. گزینه‌های دیگر ناقص یا محدود به یک روش هستند.

6. گزینه الف درست است. محدود کردن برآورد مابه‌ازای متغیر زمانی کاربرد دارد که عدم اطمینان زیاد، حساسیت بالا به عوامل خارج از کنترل، یا تجربه محدود وجود داشته باشد. گزینه‌های دیگر شرایط صحیح را بیان نمی‌کنند.

7. گزینه الف صحیح است. استاندارد تاکید دارد که باید ارزش زمانی پول را در نظر گرفت و مبلغ تعدیل شده برابر با مبلغی است که اگر وجه نقد پرداخت می‌شد، مشتری می‌پرداخت. گزینه‌های دیگر نادرست یا ناقص‌اند.

8. گزینه الف درست است. تخصیص قیمت معامله بر اساس قیمت فروش مستقل نسبی تعهدات عملکردی است تا نشان دهد هر تعهد عملکردی چه مبلغی درآمد ایجاد می‌کند. گزینه‌های دیگر روشهای غیرعلمی یا ناقص‌اند.

9. گزینه الف صحیح است. اگر تعدیل قرارداد به عنوان قرارداد جداگانه شناخته نشود، باید به گونه‌ای حساب شود که گویی بخشی از قرارداد اصلی است و اثر آن به صورت تعدیل درآمد عملیاتی در دوره تعدیل شناسایی می‌شود. گزینه‌های دیگر نادرست هستند.

10. گزینه الف درست است. مخارج مختص دستیابی به قرارداد که انتظار بازیافت آن وجود دارد باید به عنوان دارایی شناسایی شده و مستهلک شود. گزینه‌های دیگر یا کلی یا نادرست می‌باشند.

مشاهده همه مطالب بلاگ

مطالعه پیشنهادی: استاندارد 26 — متن زیر مجموعه‌ای از تست‌های چهارگزینه‌ای مفهومی دربارهٔ

مطالعه پیشنهادی: مجموعه تست‌های مفهومی و تحلیلی استاندارد حسابداری شماره 5 درباره رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری

مطالعه پیشنهادی: مجموعه تست‌های مفهومی ارزش منصفانه در استاندارد ۴۲

مطالعه پیشنهادی: مجموعه تست‌های مفهومی و تحلیلی استاندارد حسابداری 41؛ افشای منافع در واحدهای تجاری دیگر

مطالعه پیشنهادی: مجموعه تست‌های مفهومی استاندارد حسابداری ۴: ذخایر، بدهی‌های احتمالی و دارایی‌های احتمالی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *