خلاصه استاندارد حسابداری شماره 13: حسابداری مخارج تأمین مالی
هدف:
هدف این استاندارد تجویز نحوه عمل حسابداری مخارج تأمین مالی است. بهطور کلی این مخارج بهعنوان هزینه دوره شناسایی میشوند، مگر در موارد خاص که به بهای تمامشده دارایی واجد شرایط اضافه میشوند.
دامنه کاربرد:
این استاندارد برای حسابداری تمامی مخارج تأمین مالی بهکار میرود. مخارج مرتبط با حقوق صاحبان سرمایه از این استاندارد مستثنی هستند.
تعاریف کلیدی:
- مخارج تأمین مالی: شامل سود تضمینشده، کارمزد و سایر هزینههایی است که واحد تجاری برای تأمین منابع مالی متحمل میشود.
- دارایی واجد شرایط: داراییای که آمادهسازی آن برای استفاده یا فروش، زمان زیادی نیاز دارد.
موارد شناسایی:
- مخارج تأمین مالی قابل احتساب در بهای تمامشده دارایی:
- مخارج مستقیم مرتبط با تحصیل دارایی واجد شرایط.
- سود تضمینشده، کارمزد و هزینههای مرتبط با تسهیلات مالی.
- هزینههای ارزیابی مرتبط با تسهیلات ارزی.
- مخارج غیرقابل شناسایی:
- مخارج نگهداری داراییهای غیرمولد.
- مخارج غیرمستقیم یا عمومی.
زمان شناسایی:
- شروع شناسایی: زمانی که مخارج دارایی در حال انجام، تأمین مالی در جریان، و فعالیتهای لازم برای آمادهسازی دارایی آغاز شده باشد.
- توقف شناسایی: اگر فعالیتهای آمادهسازی برای مدت طولانی متوقف شود یا دارایی بهطور اساسی آماده استفاده یا فروش باشد.
افشا:
- مبلغ مخارج تأمین مالی که در بهای تمامشده دارایی منظور شده است.
- نرخ جذب استفادهشده برای محاسبه مخارج تأمین مالی.
تطابق:
این استاندارد با استاندارد بینالمللی حسابداری شماره 23 مطابقت دارد و از تاریخ 1380/1/1 لازمالاجرا است.