خلاصه استاندارد حسابداری شماره 8: حسابداري موجودي مواد و کالا
- مقدمه: اهمیت ارزشیابی و انعکاس موجودی مواد و کالا در واحدهای تجاری برای تعیین وضعیت مالی و عملکرد مالی.
- دامنه کاربرد: نحوه ارزشیابی و انعکاس موجودی مواد و کالا در صورتهای مالی را مشخص میکند و استثناهایی مانند کار در جریان پیشرفت پیمانهای بلندمدت، ابزارهای مالی پیچیده، موجودی محصولات جنگلی و معدنی و تولیدات کشاورزی را شامل نمیشود.
- تعاریف:
- موجودی مواد و کالا: داراییهایی که برای فروش در روال عادی عملیات، در فرآیند تولید یا به منظور مصرف غیرمستقیم نگهداری میشوند.
- خالص ارزش فروش: بهای فروش پس از کسر مخارج تکمیل و بازاریابی.
- بهای جایگزینی: مخارج لازم برای خرید یا ساخت یک قلم موجودی مشابه.
- اندازهگیری موجودی مواد و کالا: موجودیها باید بر اساس اقل بهای تمام شده و خالص ارزش فروش اندازهگیری شوند.
- بهای تمام شده موجودی مواد و کالا: شامل مخارج خرید، مخارج تبدیل و سایر مخارج لازم برای رساندن کالا به وضعیت فعلی آن.
- روشهای محاسبه بهای تمام شده: روشهای مختلفی مانند اولین صادره از اولین وارده (FIFO)، میانگین موزون، و شناسايی ویژه برای محاسبه بهای تمام شده استفاده میشوند.
- خالص ارزش فروش: نحوه محاسبه و کاربرد آن در ارزشیابی موجودیها. موجودی باید به اقل بهای تمام شده و خالص ارزش فروش ارزشیابی شود.
- شناخت موجودی مواد و کالا به عنوان هزینه: مبلغ دفتری موجودیهای فروش رفته باید در دورهای که درآمد مربوطه شناسايی میشود، به عنوان هزینه شناسايی شود. همچنین، هرگونه کاهش ارزش موجودیها باید در دوره کاهش ارزش به عنوان هزینه شناسايی شود.
- افشا: روشها و موارد افشای اطلاعات مرتبط با موجودی مواد و کالا، شامل روشهای تعیین بهای تمام شده و مبلغ هر نوع موجودی در یادداشتهای توضیحی صورتهای مالی.
- تاریخ اجرا: الزامات این استاندارد از تاریخ 1/1/1380 لازمالاجرا است.
- مطابقت با استانداردهای بینالمللی حسابداری: با اجرای الزامات این استاندارد، مفاد استاندارد بینالمللی حسابداری شماره 2 نیز رعایت میشود.
این استاندارد راهنمایی جامعی برای ارزشیابی، شناسایی هزینه و افشای موجودی مواد و کالا در واحدهای تجاری فراهم میکند و با استانداردهای بینالمللی نیز همسو است.