خلاصه‌ای جامع از استاندارد حسابداری کاهش ارزش دارایی‌ها

استاندارد حسابداری شماره 32: کاهش ارزش دارایی‌ها

هدف

هدف این استاندارد، تجویز رویه‌هایی است که واحد تجاری با بکارگیری آنها اطمینان می‌یابد دارایی‌ها بیش از مبلغ بازیافتنی منعکس نمی‌شود. یک دارایی در صورتی کاهش ارزش دارد که مبلغ بازیافتنی ناشی از فروش یا استفاده از دارایی، از مبلغ دفتری آن کمتر باشد. طبق این استاندارد، واحد تجاری باید زیان کاهش ارزش را شناسایی کند. همچنین الزامات برگشت زیان کاهش ارزش و افشا را تعیین می‌کند.

دامنه کاربرد

این استاندارد باید برای حسابداری کاهش ارزش کلیه دارایی‌ها، به‌استثنای مواردی مانند موجودی مواد و کالا، دارایی‌های ایجاد شده از طریق پیمان‌های بلندمدت، سرمایه‌گذاری‌های جاری و دارایی‌های زیستی غیرمولد که به ارزش منصفانه پس از کسر مخارج برآوردی زمان فروش اندازه‌گیری می‌شوند، بکار گرفته شود.

تعاریف

• ارزش اقتصادی: ارزش فعلی خالص جریان‌های نقدی آتی مورد انتظار ناشی از کاربرد مستمر دارایی یا واحد مولد وجه نقد است.
• خالص ارزش فروش: مبلغ وجه نقد یا معادل آن که از طریق فروش یک دارایی یا واحد مولد وجه نقد در شرایط عادی و پس از کسر کلیه مخارج فروش حاصل می‌شود.
• زیان کاهش ارزش: مازاد مبلغ دفتری یک دارایی یا واحد مولد وجه نقد نسبت به مبلغ بازیافتنی آن است.

تشخیص یک دارایی مشمول کاهش ارزش

زمانی ارزش یک دارایی کاهش می‌یابد که مبلغ دفتری دارایی از مبلغ بازیافتنی آن بیشتر باشد. در صورت وجود نشانه‌هایی دال بر کاهش ارزش، واحد تجاری ملزم است مبلغ بازیافتنی دارایی را برآورد کند.

اندازه‌گیری مبلغ بازیافتنی

مبلغ بازیافتنی به عنوان خالص ارزش فروش یا ارزش اقتصادی یک دارایی یا واحد مولد وجه نقد، هر کدام که بیشتر باشد، تعریف می‌شود. تعیین توأمان خالص ارزش فروش و ارزش اقتصادی یک دارایی در همه موارد ضرورت ندارد. اگر یکی از این مبالغ از مبلغ دفتری آن دارایی بیشتر باشد، ارزش دارایی کاهش نمی‌یابد و نیازی به برآورد مبلغ دیگر نیست.

شناسایی و اندازه‌گیری زیان کاهش ارزش

تنها در صورتی که مبلغ بازیافتنی یک دارایی از مبلغ دفتری آن کمتر باشد، مبلغ دفتری دارایی باید تا مبلغ بازیافتنی آن کاهش یابد. این تفاوت به عنوان زیان کاهش ارزش شناسایی می‌شود. زیان کاهش ارزش باید بلافاصله در سود و زیان شناسایی گردد، مگر اینکه دارایی به مبلغ تجدید ارزیابی ارائه شده باشد.

واحدهای مولد وجه نقد و سرقفلی

اگر برآورد مبلغ بازیافتنی یک دارایی منفرد ممکن نباشد، واحد تجاری باید مبلغ بازیافتنی واحد مولد وجه نقدی را که دارایی متعلق به آن است، تعیین کند. در صورت وجود بازار فعالی برای محصول تولید شده توسط یک دارایی یا مجموعه‌ای از دارایی‌ها، آن دارایی یا مجموعه دارایی‌ها باید به عنوان یک واحد مولد وجه نقد محسوب شود.

برگشت زیان کاهش ارزش

واحد تجاری باید در پایان هر دوره گزارشگری، وجود شواهدی حاکی از برگشت تمام یا بخشی از زیان کاهش ارزش شناسایی شده در دوره‌های قبل برای یک دارایی را ارزیابی کند. زیان کاهش ارزش شناسایی شده در دوره‌های قبل برای یک دارایی تنها در صورتی برگشت داده می‌شود که مبلغ بازیافتنی دارایی، از زمان شناسایی آخرین زیان کاهش ارزش، افزایش یافته باشد.

افشا

واحد تجاری باید برای هر یک از طبقات دارایی، مواردی مانند مبلغ زیان‌های کاهش ارزش شناسایی شده به عنوان هزینه طی دوره، مبلغ برگشت زیان‌های کاهش ارزش شناسایی شده به عنوان درآمد طی دوره و مبالغ منظور شده در هریک از سرفصل‌های صورت سود و زیان بابت زیان‌های کاهش ارزش یا برگشت آن را افشا کند.

مطابقت با استانداردهای بین‌المللی حسابداری

با اجرای الزامات این استاندارد، مفاد استاندارد بین‌المللی حسابداری شماره 36 با عنوان کاهش ارزش دارایی‌ها نیز رعایت می‌شود.