خلاصهای از استاندارد حسابداری شماره 3 با عنوان “درآمد عملیاتی”
1. مقدمه: این استاندارد به تعریف و نحوه شناسایی و اندازهگیری درآمد عملیاتی میپردازد که شامل درآمدهای حاصل از فعالیتهای اصلی و مستمر واحد تجاری است. هدف اصلی این استاندارد، تعیین زمان شناسایی درآمد عملیاتی است.
2. دامنه کاربرد: این استاندارد برای حسابداری درآمد عملیاتی حاصل از فروش کالا، ارائه خدمات و استفاده دیگران از داراییهای واحد تجاری مانند سود تضمین شده، درآمد حق امتیاز و سود سهام به کار میرود.
3. تعاریف:
- درآمد عملیاتی: افزایش در حقوق صاحبان سرمایه که از فعالیتهای اصلی و مستمر واحد تجاری ناشی شده باشد.
- ارزش منصفانه: مبلغی که خریدار و فروشنده مطلع و مایل در یک معامله واقعی میتوانند برای مبادله یک دارایی پرداخت کنند.
4. اندازهگیری درآمد عملیاتی: درآمد عملیاتی باید به ارزش منصفانه مابهازای دریافتی یا دریافتنی اندازهگیری شود. هرگاه جریان نقد به آینده موکول شود، مبلغ اضافه دریافتی به عنوان درآمد تأمین مالی شناخته میشود.
5. شناسایی درآمد:
- فروش کالا: درآمد عملیاتی زمانی شناخته میشود که واحد تجاری مخاطرات و مزایای مالکیت را به خریدار منتقل کرده و هیچ کنترل مؤثری بر کالا نداشته باشد.
- ارائه خدمات: درآمد بر اساس میزان تکمیل خدمات شناخته میشود.
- سود تضمین شده، درآمد حق امتیاز و سود سهام: زمانی شناخته میشوند که جریان منافع اقتصادی مرتبط با آنها محتمل باشد و مبلغ درآمد بهطور اتکاپذیر قابل اندازهگیری باشد.
6. افشا: واحد تجاری باید رویههای حسابداری استفاده شده برای شناسایی درآمد عملیاتی، مبلغ هر یک از طبقات عمده درآمد و سایر موارد مرتبط را در یادداشتهای توضیحی افشا کند.
7. تاریخ اجرا و مطابقت با استانداردهای بینالمللی: این استاندارد از تاریخ1380/1/1 لازمالاجرا بوده و با مفاد استاندارد بینالمللی حسابداری شماره 18 مطابقت دارد.
این خلاصه تمامی نکات اصلی و محتوای استاندارد حسابداری شماره 3 را در بر میگیرد.